|
CHAMPION-52 ve hikayesi (Bolum 3)
21 Mayıs 2008 - 317. Gün (3.5431G,147.6865D) 3.5431S,212.3135W
PASİFİK GEÇİŞİNE TAYFUN MEVSİMİNDEN SONRA DEVAM EDECEK.
1. VE 2. BÖLÜMLER AŞAĞIDADIR...
Jayapura'daki ekip arkadaşımız Osman Bayrak'ı Cumartesi sabahı aradığımda aramızdaki mesafe 270 denizmiline çıkmıştı. Jayapura'ya 199 denizmili kala dönen rüzgar önce batıdan 30 knot esmiş, sonra güneybatıma ve güneyime yerleşmişti ve bütün çabamı boşa çıkartacak şekilde beni ekvatora doğru gerisin geri taşımaktaydi. Kuzey yönünde 1.2 ila 1.5 knot sürüklenmekteydim. Bu ikmal ertesi gün de gerçekleşmezse artık Osman'ın menzilinden kesin çıkacaktım.
Bütün gece SILVER QUEEN güneyimde parlak ışıklarıyla çalışarak denize ağ serdi. Güneyden gelen rüzgar, motor sesini onca mesafeden tekneme kadar taşımaktaydı. Gün ağarırken uyandım. Denizdeki paraşüt deniz çıpamla birlikte akıntı ve rüzgarın etkisi altında 1.2 ila 1.4 knot hızla kuzeye doğru taşınmaktayken, kahve ve bisküviyle kahvaltı yaptım. Ekvatora doğru kaybettiğim mesafenin haddi hesabı yoktu. Osman'ı aramadan önce 08:00'e kadar bekledim. O süre zarfında SILVER QUEEN işini bitirip ağlarını topladı ve doğuya doğru bölgeyi terketti.
Osman telefonu üzgün cevapladı. Söz konusu tekneyi bana getirmek için buldukları kaptanla buluşmuştu. Mesafeyi göz önüne alınca, kaptan yanına iki mürettebat daha istemiş, 3 ton da yakıt gerekeceğini söylemişti. Üstüne Osman ve yedi yüklü hurcu katınca, teknenin bunların hepsini almasınin mümkün olmadığına karar verilmişti. Sonuçta ikmal gerçekleşmeyecekti. Osman elinden geleni yapmıştı. Sonra kalan seçeneklerimizi konuştuk. Daha fazla beklemesi mümkün değildi. Erzak hurçlarını otelde bırakabilir miydi? Bıraksa kim bana ulaştırabilirdi? Gözden çıkarabileceğim malzemeleri bir düşündükten sonra, Osman'ın Argos vericileri, benim kredi kartlarım, kimlik kartlarım, dökümanlar, elektronik malzemeler, tekne akşamı ve giysiler gibi kaybetmek istemediğim şeyleri bir hurçta derlemesini, yiyecekti, tuvalet kağıdıydı gibi diğerlerini bırakabileceğini kararlaştırdık. Osman oradan ayrıldığında daha sonra Türkiye'de devralabileceğim bir çantayı yanında götürecekti. Kalan altı dolu hurcu otelden nasıl toplayacağımıza daha sonra karar verirdik.
Bu ikmal elzemdi. Gelen geçenden dilenerek bu geçiş sürdürülemezdi. Balık tutarak hayatı idamenin hem garantisi yoktu, hem de çok zaman alıyordu. Belki 141 doğu boylamının batısına geçene kadar belki inat edebilirdim; o zaman Endonezya Sahil Güvenlik belki yardım eli uzatmaya razı olurdu. Jakarta'da Philip Courruyan ve Türkiye Büyükelçiliği benim adıma devreye girip, onları iknaya çalışabilirlerdi...
O zamana kadar CHAMPION-52 teknesinin bana yiyecek getirmesi konusunda yazıştığım Frabelle Fishing Corporation şirketi yöneticilerinden Augusto Natividad'a bir elektronik mesaj hazırladım. Kararımı vermeden önce, elimdeki seçenekleri belirlemek zorundaydım. Teknem, sudan kaldırılıp SILVER QUEEN gibi vinçleri olan bir teknenin güvertesine alınabilir miydi, merak ediyordum. İkinci tercihim, CHAMPION-52 gibi bir tekne, limana uğrayana kadar benim teknemi terkisinde çekebilirdi. Ardından uydu telefonuyla bu mesajımı yollayıp yeni mesajlarımı indirdim...
İndirdiğim yeni mesajların arasında meteoroloji uzmanımız Dane Clark'tan gelen bir mesaj, QuikSCAT raporlarında ta 4 kuzey enlemine kadar, 135 doğu ile 155 doğu boylamları arasında her yerde, batıdan ya da güneybatıdan rüzgar görüldüğünü yazıyordu. 4 kuzey ve 144 doğu konumunda, yani tam kuzeyimde batıya doğru çok yavaş ilerleyen bir alçak basınç sistemi oluşmaktaydı. Uygun rüzgarların geri gelmesi için bunun batıya kayması şarttı. İkmali yapamadan, okyanus tekrar beni ekvatorun kuzeyine taşımaktaydı; en azından 4 kuzeye, hiç yoksa 250 denizmili daha kuzeye çıkartmaya niyetliydi. Belki iki hafta ya da 20 günlük yiyeceğim vardı. Doğuya doğru akan ters akıntı, 3 kuzey ve 6 kuzey enlemleri arasinda güçlüydü, ama bu sefer beni tekrar güneye getirecek uygun rüzgar beklemeye yetecek erzağım yoktu. Artık tayfun mevsimi başladığından, fırtına güzergahlarına yaklaşmamak için 6 kuzey enleminin daha kuzeyine taşınmak zaten hiç istemiyordum.
Kendimi daha kuzeyde bulursam fırtına ve ters akıntı bölgesine girecek, fırtınalar nedeniyle oralarda dolaşmayan balıkçı filosundan uzaklaşacaktım. Yiyeceğin tükenmesi ya da güçlü bir fırtına, acil bir durum yaratabilecek, o da yardım seçeneklerini sınırlayacaktı. Bir "arama kurtarma" durumu yaratmak istemiyordum. Yardıma gelecek geminin teknemi kaldıracak vinci ya da güvertesinde yeri olacağının bir garantisi yoktu. Zaten öylesi bir durumda sadece beni kurtarmakla yükümlü idiler, teknemi değil. Teknemi kaybetme ihtimalim çok yüksekti.
Ardından sürdürülen elektronik mesaj trafiği, Frabelle sirketi CEO'su Tiu Laurel'in teknemle birlikte denizden toplanmamı onaylaması ile devam etti. "Kararını verdiğinde haberimiz olsun" deniyordu. Natividad, ağlarıyla balıkları yakalayan teknelerin çalışma çizelgelerinin yoğun olduğunu, yardıma gelecek diğer gemi ya da teknelerinse beni karaya ulaştırmak adına programlarını değiştiremeyecekleri konusuna açıklık getirdi. Mesajları okuyup, kısa bir süre yoğun kasvet yasadım. Yapılacak şey belliydi. Alınacak karar kaçınılmaz ve çok aşikardı. Kararımı geciktirmemin tek etkisi, bana yardıma hazır olan Frabelle şirketine olayın maliyetini artırmak olacaktı. Kararımı, Frabelle'e en uygun şekilde ve en kısa zamanda denizden toplanmak lehine kullanmalıydım. Ayrıca, sorumluluklarının idrakinde aklı başında bir denizcinin yapması gereken, başkalarına risk ve masraf yaratacak bir kurtarma operasyonuna meydan vermemek zorunluluğunu hissettim. Yapacak başka bir şey yoktu. Ekvatoru yalnış yönde ikinci defa geçtiğimde sonuç belli olmuştu. Sonraki yarım saat içinde, daha sonra mücadeleme devam edebilmek amacıyla bozguna uğramadan "kontrollu bir geri çekilmeyi" düzenlemek üzere kararımı verdim...
Frabelle şirketi, en uygun çözümün CHAMPION-52 teknesinin bana geri yollanması ve onun beni soğutucu ambarlı PRIM ROSE 888 gemisine çekmesi olduğuna karar verdi. Soğutuculu gemi, ağlarıyla denizden balığı çeken "yakalayıcı" teknelerden balıkları getiren "taşıyıcı" gemilerin yanaşıp, Mindanao'daki General Santos ya da Tayland'daki Bangkok gibi limanlara götürülmek üzere yüklerini aktardıkları büyük gemiydi. Teknem PRIM ROSE gemisinin güvertesine kolayca kaldırılır, sonra teknemi Seattle'a yollanmak üzere konteynere yükleyebileceğim bir limana kadar beraber gidilirdi.
CHAMPION-52 teknesine, 60 denizmili kadar doğumdayken tekrar benim konumuma geri dönmesi için haber verildi. Bense bir süre kendi kendime kasvet yaptım belki ama, kararımdan hiç pişmanlık duymadım. Kararımın doğru olduğu konusunda hiç bir tereddüdüm yoktu.
Erden.
|
İkinci kaptan Romeo Almomento sağımda ve Kaptan Vicente Obligar solumda...
Bol bulunan balık ana yemek olacak şekilde karnımızı doyurduk...
Makinacı Jimmy Vicente, daha sonra yakalayacağı büyük balıkları düşünüp, verdiğim kalamar sırtıları gösterirken gülümsüyor.
